Κρύβομαι στο Αντίο

ΘΕΛΩ ΤΟΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΓΡΑΨΩ ΠΩΣ Ν’ ΑΡΧΙΖΩ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΞΕΓΡΑΨΩ ΠΟΣΑ ΔΕ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙ ΓΡΑΦΩ ΛΕΞΕΙΣ, ΣΒΗΝΩ ΣΚΕΨΕΙΣ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ Τ’ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΚΙ ΑΣ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΠΩΣ ΘΑ ΦΥΓΩ ΤΟ ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ‘ΣΑΙ ΜΟΝΟΣ Σ’ ΑΔΕΙΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ «ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΟΛΑ ΜΕΙΝΕ» ΚΙ ΟΧΙ ΠΩΣ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ ΔΩΣ ΜΟΥ ΦΩΝΗ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΠΩ ΔΩΣ ΜΟΥ ΨΥΧΗ ΝΑ ΜΗ ΓΥΡΙΣΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΑΦΗΝΩ Ο, ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΖΩ ΜΕ ΜΙΣΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΜΟΙΑΖΩ, ΤΩΡΑ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΜΙΣΟ ΠΩΣ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠ’ ΤΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΟΤΑΝ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΩ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ ΔΩΣ ΜΟΥ ΦΩΝΗ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΠΩ ΔΩΣ ΜΟΥ ΨΥΧΗ ΝΑ ΜΗ ΓΥΡΙΣΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΑΦΗΝΩ Ο, ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΟ ΒΑΖΩ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΚΙ ΑΣ ΑΝΑΒΩ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΙΝ’ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΝΕ Σ’ ΑΔΕΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΑΝΤΑΝΕ ΠΟΥ ΓΕΜΙΣΑΜΕ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ ΦΕΥΓΩ ΚΙ ΑΣ ΜΟΥ ΛΕΣ «ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΟΛΑ» ΦΕΥΓΩ ΑΠ’ ΟΣΑ ΑΓΑΠΩ ΔΩΣ ΜΟΥ ΦΩΝΗ… ΦΕΥΓΩ ΤΩΡΑ ΑΠ’ ΤΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΦΕΥΓΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΖΩ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ΦΕΥΓΩ ΑΠ’ ΟΣΑ ΑΓΑΠΩ